Straatfotografie van Alan Wilson

"Edinburgh Street" door Alan Wilson













Meer: http://www.streetphoto.fsnet.co.uk/Edinburgh1/edinburgh1.htm

"Kreun"

Hoe dikwijls moet ik het nog uitleggen: lust leeft niet van decibels.

Ik vond het eerste lichaam al iets bijna geluidloos hebben. Het was stiller zitten bij haar dan bij vader. Misschien had ze mij ook geruisloos gedragen. Nog zie ik het op foto's: iets ingetogens, bijna ingekeerds, zelfs in haar drukbezette schort. Het schillen van de aardappelen maakt meer geluid dan zij.

En zijn de mijne vandaag doodmoe van de lawaaierige wereld, dan kruipen ze bij haar, niet bij mij.

En nog zie ik het overal: alle blote navels en andere vertoningen ten spijt, er heerst een stilte in hun uitgesproken lichaam. Het kan Arctisch koud zijn, het kan verhit raken, maar er blijft een stilte in regeren.

Nu is er tennisster Maria Sjarapova, benen als jonge berkjes, hijgster op het court. Een rocker echter doet zijn beklag. Hij heeft de berkjes mogen spreiden en zie, Maria, zo meldt hij aan de persagentschappen, "maakte geen enkel geluid tijdens de seks". Gevolg: "Dat was erg ontgoochelend." Oorzaak: "Ik dacht echt, zoals bijna alle mannen, dat ze de buurt bijeen zou schreeuwen."

Ace! Love! Ace!

Ik woon al jaren in buurten en nog nooit heb ik ergens een lichaam zelfs maar een tuintje bijeen horen schreeuwen. Niet eens de kamer, nauwelijks het fluwijn. Soms is het een plofje, soms een schokje, of zeven. Soms moet men al aan haar lippen hangen om iets te horen. Iets afgrondelijks, implosiefs. Niets te maken met buurtwerking. En, ja, de intense schoonheid van dat diepe nauwelijkse.

Maar zo onnozel werd de rocker van de spreidstand van haar stilte dat hij aan de antidepressiva raakte. Wie legt het hem nog eens uit? Dat zij niet de amplifier van zijn stroomstoten is. Dat het oog duizelingwekkender is dan de orkaan. Enzovoort.

Dat alle gekerm en gekreun allang in mij verzonken zijn, maar niet dat ene plofje.

Bernard Dewulf

© 2007 De Persgroep Publishing

(Uit: De Morgen)

Het Zesde Metaal

Het Zesde Metaal - Keuning van de jacht

‘t Zit een meiske ip min knieën.
« Hei meiske, è j gie miskien
nie gezien da 'k ik hier zitte
of wil je gie miskien bluven pitten? »

‘t Meiske kikt verliefd naar mie,
ik liege « Ik ben ook verliefd ip gie.
‘k Zou direct willen trouwen. »
Och ‘t es geestig, scoren bie de vrouwen.

Ik ga u zeer doen ip nen dag,
maar ‘t es tof vanavond, a dat al nie mag...
Geef mie een pootje,
och, hoe zou je der uitzien in je blootje...

Ik ben de koning van de jacht.
‘k è nie geskoten maar ‘k è u geraakt.
Nog voor da j ook maar iets verwacht
è k van uw vel ne frak gemaakt.

We zin het speelgoed van het lot.
‘k Geef u min herte maar der es iets aan kapot.
Kun je ‘t nie vermaken ?
Ik è een mes, è j gie miskien een laken.

Gie zijt de neuzen van het snoep.
Minne hobby es verleiden, kwetsen min beroep.
‘t Es goed aan ‘t lukken:
ik laat iets vallen, « Kun j gie ne keer bukken ? »

Ik ben de koning van de jacht.
‘k è nie geskoten maar ‘k è u geraakt.
Nog voor da j ook maar iets verwacht
è k van uw vel ne frak gemaakt.

«Meiske ‘t was de laatste keer »
ik ben grof vanavond « ik kom hier nooit nie meer.
Rap nog een totje –
och ge zagt der goed uit in je blootje »

‘t Es azo en ‘t es nie anders,
ik ben ik, ‘t es erg voor gie zijt gie.
Want een en een es twee
en dat es juste een tevele voor mie.

Ik ben de koning van de jacht.
‘k è nie geskoten maar ‘k è u geraakt.
Nog voor da j ook maar iets verwacht
è k van uw vel ne frak gemaakt.


Meer op:
http://www.hetzesdemetaal.be/
http://www.myspace.com/hetzesdemetaal

Den Beste

voor minder doe 'k het ni
'k begin er zelfs ni aan
waarom zou 'k het met minder stellen
als ik toch al weet dat 't ni zal gaan

ik verdien het beste - dén beste
ene waar 'k echt zot van sta
gene magere saaie
gene die alleen zegt, nee of ja

geeft mij maar ne slimme
nen toffe, en liefst ne knappe
al hoeft da laatste ni
als 'k er maar mee kan klappe

en eigenlijk hoeft 'm ook ni slim te zijn
of tof, da's ook ni echt noodzakelijk
nee, als 'm mij maar graag ziet
en beleefd is, en smakelijk

zegt als er gaat gegeten worden
want als ik tegen één ding ni kan
dan is 't wel tegen slechte manieren
aan tafel bij ne man

Piet Paaltjens

IMMORTELLE III

Waarom ik de loome nachten
Met wrange tranen bedauw? -
Ik weet niet wat ik liever deed,
Dan dat ik het zeggen zou.

En wou ik het ook al zeggen,
Weet ik, of ik het wel kon?
Voor alles is er een oorzaak, -
Maar hebben mijn tranen een bron?


IMMORTELLE XLIX

Wel menigmaal zei de melkboer
Des morgens tot haar meid:
''De stoep is weer nat''. Och, hij wist niet
Dat er 's nachts op die stoep was geschreid.

Nu dat hij en de meid het niet wisten,
Dat was minder; -- maar dat zij
Er hoegenaamd niets van vermoedde
Dat was wel hard voor mij.


IMMORTELLE C

Zooals ik eenmaal beminde,
Zoo minde er op aarde nooit een,
Maar 'k vond, tot wien ik mij wendde,
Slechts harten van ijs en van steen.

Toen stierf mijn geloof aan de vriendschap,
Mijn hoop en mijn liefde verdween,
En zooals mijn hart toen haatte,
Zoo haatte er op aarde nooit een.

En sombere, bittere liedren
Zijn aan mijn lippen ontgeleen;
Zoo somber en bitter als ik zong,
Zoo zong er op aarde nooit een.

Verveeld heeft mij eindlijk dat haten,
Dat eeuwig gezang en geween.
Ik zweeg, en zooals ik nu zwijg,
Zoo zweeg er op aarde nooit een.

Koppel knuffelt 5000 jaar lang

(Novum/AP) - Italiaanse archeologen hebben bij Mantua twee innig verstrengelde skeletten opgegraven uit de steentijd. Waarschijnlijk gaat het om jonge geliefden die zo'n vijf- tot zesduizend jaar geleden werden begraven. Dat de man en de vrouw jong waren toen ze stierven, blijkt uit het feit dat hun tanden in goede staat verkeren, aldus archeologe Elena Menotti.

De vondst is volgens Menotti uniek. "Dubbele graven uit de steentijd zijn nog niet eerder ontdekt, en deze twee omhelzen elkaar zelfs." Het graf werd ontdekt op een bouwplaats even buiten Mantua, op veertig kilometer van Verona, waar een fabriek verrijst.

(Bron)

"Wat me nog het meest verzoent met mijn dood is het beeld van een plek: een
plek waar jouw beenderen en de mijne, onafgedekt bijeengegooid, begraven
liggen. Ze liggen er kriskras door elkaar. Een van je ribben steunt tegen
mijn schedel. Een middenhandsbeentje van mijn linkerhand ligt in jouw
bekken. De honderd botjes van onze voeten liggen uitgestrooid als grint. Het
lijkt vreemd dat er van dit beeld van onze nabijheid, dat tenslotte niet
meer behelst dan calciumfosfaat, een gevoel van vredigheid uitgaat. Toch is
het zo. Met jou kan ik me een plek inbeelden waar het voldoende is om
calciumfosfaat te zijn." - John Berger

(Dit stukje tekst, met dank aan een Anonieme Blogbezoekster.)

Saint Amour (Brussel - AB)

Op vrijdag 16 februari ben ik naar Saint Amour in de AB gegaan. Het hoofdthema was seks.

Vanop de eerste rij kon ik alle mensen op het podium zeer goed bekijken. Het begon allemaal met Gerrit Komrij: een oudere man met een karakterkop en een boeiend(e) uitspraak en accent. Zijn gedichten waren vaak grappig en pakkend tegelijk. Dankzij hem wist ik dat de hele voorstelling waarschijnlijk goed zou worden.

Voor het de beurt was aan Saskia De Coster, kwam Annelies Van Herck (die ken je wel van het journaal) eerst nog wat kwam lullen over vanalles en nog wat. Voor mijn part hoefde zij Saint Amour helemaal niet te presenteren. Maar ze heeft wel een mooie uitspraak.

Saskia De Coster dus. Ik had al een paar dingen over haar gehoord van vrienden en kennissen, en verwachtte eigenlijk heel veel van haar. Wát ze voorlas, stond mij niet aan. Hoé ze het voorlas, nog veel minder. En over haar lesbische look – wit hemd met zwarte das en erg kort, lelijk geknipt haar – zwijg ik dan nog. Kortom: haar deelname aan Saint Amour was voor mij een grote teleurstelling.

Ilja Leonard Pfeijffer kon mij daarentegen wel weer bekoren. Zijn stem ging vaak over van gewoon voordragend naar half-grommend en dat paste goed bij wat hij deed. Waarover hij het allemaal gehad heeft, weet ik niet precies meer, maar dat doet er voor mij ook niet zoveel toe. Op het moment zelf genoot ik van wat hij bracht – en ik was niet alleen.

Tommy Wieringa – ik had er nog nooit van gehoord – was ook aanwezig. De kale, jonge kerel had het over zijn Grote Liefde en over haar listen en verleden. Hij was grappig en heeft me tot lachen gebracht. Meer moet dat niet zijn.

Aan Christiaan Weijts – ook nog nooit van gehoord – ga ik niet te veel woorden vuil maken. Wat hij voorlas, heeft me niet echt kunnen boeien. Ik was meer bezig met mijn blaas die overvol aan het geraken was en welke pose ik nu het best zou aanhouden om een plasje nog zo lang mogelijk uit te stellen. Saai dus, naar mijn mening.

Een zekere Angélique Willkie kwam af en toe iets zingen. De kaalhoofdige dame (ik vond helaas geen foto waar ze kaal opstaat) had een prachtige stem die alle mensen in de zaal tot stilte bracht. Mooi!

Laat het me als afsluiter hebben over de man die mij een “bweirk” deed slaken toen ik de eerste keer hoorde wie er allemaal zou komen. “Oh bah, Tom Lanoye.” Ik heb slechts één boek van hem gelezen – ‘Het Goddelijke Monster’ – en dat boek was precies de reden waarom ik nooit nog een ander boek van hem gelezen heb. (Het enige waar ik wel nog helemaal weg van was, was zijn gedicht over de boerentoren en de kathedraal van Antwerpen.) Maar wat heeft die man mij gisteren verbaasd! Ik heb zo hard moeten lachen dat mijn blaas het op bepaalde momenten echt wel moeilijk kreeg. Hij las voor uit ‘Het Derde Huwelijk’. De tekst was op zich best grappig – zéker grappig genoeg om mij zin te doen krijgen dat boek eens te lezen – maar de manier waarop hij het bracht, was gewoon subliem.

De kans is vrij groot dat ik volgend jaar weer naar Saint Amour zal gaan. Zeker een aanrader voor iedereen!

Fietsen in Gent

Mit dem Fahrrad fahren in Gent?
Nein!
Fahrräder in Gent!











En als toevallige uitsmijter: Elki en De Postbode.

De koop van mijn leven

Lieve lezers mijner blog

Ik heb de koop van mijn leven gedaan! Onderstaande foto maakt duidelijk dat ik het over mijn nieuwe fototoestel heb, een Canon Powershot A640.

De laatste dagen heb ik uiteraard al veel zitten prutsen met allerlei functies. Vooral de macrofunctie vind ik wonderbaarlijk.

Pillenstrip:


Kriekentaart (helaas onscherp):


Armhaar:


Koffieboon:


Ook de pizza-avond op donderdag 14 december vond ik een goede gelegenheid om wat foto's te trekken - maar ja, wat niet? :-)





Och, ik fotografeer de laatste dagen gewoon alles en iedereen. Ik geef het toe.





Dit wordt hoogstwaarschijnlijk vervolgd.

De jongen in de Charlatan

Ik stond genageld aan de grond
Door zijn ogen, bruin als stront

(wordt vervolgd?)